"هیاهوی بسیار برای هیچ"

افتتاحیه: 5 خرداد از ساعت 4 بعداز ظهر الی 9 شب

نمایشگاه تا تاریخ 13 خرداد از ساعت 11 صبح الی 8 شب دایر می باشد.

این متن بر خلاف چیزی که همیشه بر دیوار گالری ها دیده ام٫ نه روشن فکرانه٫ نه قلنبه نویسی و نه ادا است؛

این متن اعتراف نامه ی من است.

همیشه وقتی نوبت به حرف های جدی و نصیحت های سرنوشت ساز می رسد هیچ کس برایم از امکان احساس پوچی بعد از تلاش صحبت نمی کند و این موضوع همیشه به گونه ای احمقانه سانسور می شود.

همیشه صحبت از تکاپو و حرکت به جلو است٫ همیشه پدرها و مادرهایمان آینده درخشانی را برایمان تجسم کرده اند که نتیجه تلاش و دویدن است و البته آفرین به آنها که نقش پدرانه و مادرانه ی خود را به خوبی به جا آورده اند ولی نکته اینجاست که آنها این خیال خوش را با خود از دنیا می برند.

امروز واقعیت برای من عریان و چیزی جدا از تصویر ناکامل و با حجابی است که آنها تصویر کرده بودند.

روزی رسید که فکر کردم همیشه راست بگویم٫ چیزی که برای فرهنگ من غریب است و این نمایشگاه تلاش من برای گفتن گوشه ای از حقیقت زندگی ام است.

این پرتره های زیبا ویا زشت٫ داستان افرادی است که در طول سالهای گذشته فضایی از ذهن و زندگی من را به خود مشغول کرده اند٫ هیجانی پر هیاهو در من بر انگیخته اند و به سرعت ناپدید شده اند و یا بهتر بگویم خواستم که ناپدید شوند. اما امروز دوست دارم

احساس پوچی حاصل از تلاشم برای ارتباط با هر یک از آنها را با شما در میان بگذارم و دوست دارم بدانید که هر یک از این افراد را به شکلی که همیشه دوست داشتم ببینمشان تصویر کرده ام نه آنچه که واقعا" بوده اند.

هومن مهدی زاده جعفری- بهار ٩١

فضایی گرداگرد 1 از سردیس زنان چسبیده بر دیوار تنها یک سوال را در ذهنم زنده می کند، سوالی که سالها پیش انسان شناسی متفکر آن را بیان کرد:

((براستی اگر حقیقت زن باشد- چه خواهد شد؟)) 2

در این سوال تشابه حقیقت و زن چه پررنگ می نماید آنجا که تاریخ بشریت در کشف ایندو هموراه در جدال بوده و در نهایت همچون موجودی عقیم و کوته دست است.

آنقدر که پس از اینهمه کالبد شکافی و کشمکش همچنان در ابهام آغازین خود غوطه ور است.

سپهر بختیاری "سردیس" همچون نیچه که از "واژه" زن (به عنوان قربانی تاریخ) وام می گیرد و واقعیتی را بر ما آشکار می سازد. آنچه (او) به عنوان هنرمند ناظر بر این

تاریخ به نمایش می گذارد نه کلبد شکافی بلکه تصویری از به مسلخ برد حقیقی زن گونه است که ثمره اش تنها سردیس هایی خواهد بود که شکارچی برای یادآوری

قدرت و شکوه دوران شکار ،همچون دیباچه ای پر افتخار در تاریخچه خود ثبت می کند و به آن می بالد.

اما این دیباچه سوالی را بی جواب می گذارد که شاید اگر بدرستی درک می شد امروز بر بلندایی فاخر می استادیم. سوالی که تاریخ بشریت را همچون نفرینی

شوم همراهی کرده و خواهد کرد:

براستی در زنجیر تاریخ ، کدامین نسل تاوان اجساد پاره پاره و خون جاری این حقیقت سلاخی شده همچون زن را خواهد پرداخت؟...

متین تقی اف

اردیبهشت /1391

 1-مجسمه ساخته شده از سر است.

2- فریدریش ویلهلم نیچه ، فراسوی نیک و بد-ترجه داریوش آشوری